Tytus Maleszewski
Biografia
Tytus Maleszewski urodził się w 1827 roku w Sieradzu jako syn pisarza sądowego Marcina Maleszewskiego i Franciszki z domu Kozarskiej.
W latach 1844–1850 uczył się w warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych pod kierunkiem Aleksandra Kokulara, Rafała Hadziewicza, Ksawerego Kaniewskiego, Jana Feliksa Piwarskiego i Marcina Zaleskiego.
Następnie pracował w Kaliszu jako nauczyciel rysunku, a później podróżował po kraju, zarabiając na portretowaniu; równocześnie dokumentował rysunkowo stroje regionalne i typy ludzkie.
Naukę kontynuował w latach 1856–1858 w Paryżu w pracowni Léona Cognienta; w tym czasie studiował także Wojciecha Gersona. W Francji zaprzyjaźnił się z Cyprianem Kamilem Norwidem; wiersz Do Tytusa M z 1857 roku był żartobliwym usprawiedliwieniem niestawienia się na pozowanie do portretu.
W roku 1857 odwiedził Kraków i Warszawę, poznał Władysława Syrokomlę i stworzył jego pastelowy portret; poeta poświęcił mu wiersz zatytułowany W imionniku Tytusa Maleszewskiego pastelisty.
W 1858 roku portretował śpiewaczkę Paulinę Rivoli w kostiumie tytułowej bohaterki opery Halka. Pod koniec roku udał się do Rzymu, gdzie prawdopodobnie studiował w Akademii Świętego Łukasza u Francesca Podestiego. We Włoszech wykonał portret Teofila Lenartowicza.
Do Polski wrócił w 1860 roku. Nie mieszkał stale w Warszawie, podróżował m.in. do Kijowa, Żytomierza i Wilna. Według Andrzeja Ruszkowskiego wziął udział w powstaniu styczniowym, będąc członkiem oddziału Żuawów śmierci, zorganizowanego przez François de Rochebrune’a. W walce został ranny.
Od 1864 do 1865 roku znowu przebywał w Paryżu, gdzie wystawiał pastelowe prace w Salonach. Tam też opatentował metodę zastosowania pastelu w fotografii (1864).
W roku 1866 zamieszkał w Poznaniu. Prócz twórczości artystycznej zajmował się tam popularyzowaniem sztuki (odczyty oraz wystawa w Pałacu Działyńskich). W tym samym roku ożenił się z Helviną Eysmont, córką emigranta; ślub miał miejsce w Miłosławiu.
Następny pobyt w Paryżu, w latach 1868–1872, był dla jego kariery najbardziej znaczącym okresem – powstały wówczas dwa pastelowe portrety cesarzowej Eugenii i śpiewaczki Adeliny Patti, które wystawione w roku 1870 przyniosły mu uznanie i liczne zamówienia.
W 1872 roku wrócił do Poznania, gdzie zorganizował wystawę ok. 60 swoich prac; zysk przekazał na cele dobroczynne. Później przez kilka miesięcy przebywał w Monachium, by w roku 1873 osiedlić się na stałe w Warszawie, mieszkać przy ulicy Wareckiej 3. Prowadził kursy rysunku, malarstwa i restaurowania obrazów. Nadal malował portrety oraz kompozycje inspirowane literaturą (Mickiewicz, Kraszewski). Był aktywny społecznie, działał w Towarzystwie Zachęty Sztuk Pięknych, wystawiał swe obrazy od 1860 do 1894 roku, a pod koniec życia angażował się w zbiórkę pieniędzy na budowę siedziby towarzystwa. Pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 175-6-5).