Stanisław Rażniewski
Biografia
Stanisław Rażniewski urodzony 18 października 1885 w Sieradzu, zmarły 16 czerwca 1951 w Gliwicach, był polskim inżynierem górnikiem i działaczem politycznym.
Uczył się w szkole realnej w Kaliszu, po ukończeniu której (1902) podjął studia na Wydziałach Mechanicznym i Górniczym Warszawskiego Instytutu Politechnicznego; przerwał naukę w 1905 w związku ze strajkami szkolnymi, wyjechał do Freibergu, gdzie na Akademii Górniczej uzyskał w 1908 dyplom inżyniera górniczego i mierniczego.
Pracował w kopalni węgla Saturn w Czeladzi, następnie Grodziec II w Grodzcu; doszedł do stanowiska dyrektora technicznego Grodzieckiego Towarzystwa Kopalń Węgla i Zakładów Przemysłowych S.A. Został zwolniony w 1935 pod zarzutem dokonania nadmiernych inwestycji, został dyrektorem Stowarzyszenia Dozoru Kotłów w Warszawie.
Należał do Związku Młodzieży Polskiej „Zet” i Ligi Narodowej, wchodził w skład władz Obozu Wielkiej Polski, działał w Stronnictwie Narodowym. W 1936 uczestniczył w zjeździe jubileuszowym „Zet” w Warszawie.
Dwukrotnie zatrzymywany przez Niemców w czasie okupacji; po powstaniu warszawskim znalazł się w Krakowie, gdzie kierował filią Stowarzyszenia Dozoru Kotłów.
Po wojnie pracował w Gliwickim Zjednoczeniu Przemysłu Węglowego jako kierownik działu planowania (przez krótki czas także kierownik głównego sekretariatu). Publikował artykuły na tematy górnictwa na łamach prasy fachowej, m.in. w Przeglądzie Organizacji; po 1945 używał pseudonimu Andrzej Strawski.
Został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi. Był dwukrotnie żonaty (z Zofią z Grabowskich i Jadwigą z Węcławskich); z pierwszego małżeństwa miał syna Andrzeja (socjologa).