Ryszard Wiesław Bednarek
Biografia
Ryszard Wiesław Bednarek urodził się 25 stycznia 1950 roku w Sieradzu. W dzieciństwie i młodości mieszkał w Zduńskiej Woli, gdzie ukończył Technikum Mechaniczne. Następnie zdobył wykształcenie: magisterskie studia dziennikarskie na Wydziale Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego, podyplomowe Studium Administracji na Wydziale Prawa i Administracji UW oraz studia z zakresu biznesu i zarządzania w Międzynarodowej Szkole Menedżerów w Warszawie.
Studiował na Wydziale Wokalnym Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej w Warszawie w klasie śpiewu prof. Kazimiery Goławskiej. Posiadał tytuł naukowy prof. zw. doktora habilitowanego; obszerne fragmenty pracy doktorskiej zostały opublikowane w książce Stanisław Moniuszko i jego podlaski rodowód we współautorstwie z historykiem Józefem Maroszkiem.
W latach 1973–1979 był solistą Opery Śląskiej w Bytomiu (1977) oraz Teatru Wielkiego w Warszawie, gdzie do 2000 roku był pierwszoplanowym barytonem. W latach 1979–1985 był równocześnie solistą Teatru Wielkiego w Łodzi. Podczas wieloletniej kariery wystąpił w niemal tysiącu przedstawień na deskach macierzystego Teatru Wielkiego – Opery Narodowej w Warszawie, śpiewając największe role barytonowe światowego repertuaru, takich jak tytułowe role w operach Verdiego: Nabucco, Makbet czy Rigoletto, wielokrotnie uczestnicząc w premierowych spektaklach.
Jest pierwszym odtwórcą roli Nabucco w Polsce (Opera Śląska – 1983). Występował również na deskach zagranicznych teatrów, takich jak Teatr Bolszoj w Moskwie, Staatsoper w Wiedniu, Komische i Staatsoper w Berlinie, Palais des Congres i Champs Élysées w Paryżu, Semperoper w Dreźnie, National Opera i Amfiteatr pod Akropolem w Atenach, a także w miastach Jerozolima, Londyn, Bruksela, Helsinki, Haga, Amsterdam czy Wilno. Brał udział w światowych realizacjach Halki St. Moniuszki w reż. Marii Fołtyn w Brazylii i Japonii, a także w otwarciu opery w Daegu (1992), drugiego teatru operowego w Korei – w spektaklu Traviaty Verdiego – obok Izabelli Kłosińskiej, w reż. Marka Grzesińskiego.
W 1990 roku został uhonorowany nagrodą Ministra Spraw Zagranicznych RP za wybitne zasługi dla kultury polskiej za granicą, a w kolejnych latach odznaczono go m.in. Złotym i Srebrnym Medalami Zasłużony Kulturze – Gloria Artis, a także Orderem Polonia Restituta (Krzyż Kawalerski) w 2022 roku. Poza sceną angażował się w działalność charytatywną i popularyzował kulturę Mazowsza.
W sferze akademickiej od 2012/2013 był profesorem nadzwyczajnym Akademii Muzycznej w Bydgoszczy, obejmując klasę śpiewu na Wydziale Wokalno-Aktorskim. W latach 2016–2019 sprawował funkcję Kierownika Katedry Wokalistyki, a w 2017 Prezydent RP nadał mu tytuł profesora sztuk muzycznych. Mimo pogarszającego się stanu zdrowia kontynuował pracę pedagogiczną aż do 2022 roku.