Marian Sulikowski
Biografia
Urodził się 22 czerwca 1913 roku w Sieradzu. Po ukończeniu Państwowego Gimnazjum Matematyczno-Przyrodniczego im. Tadeusza Kościuszki w Kaliszu rozpoczął studia na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej.
W czasie II wojny światowej pracował jako technik w biurze architekta Lecha Niemojewskiego w Warszawie (1939–1941) oraz w Biurze Budowlanym Zarządu Miejskiego w Zakopanem (1941–1942). W sierpniu 1942 roku został aresztowany z powodu kontaktów ze Stanisławem Nowickim i osadzony na Pawiaku. Po zwolnieniu w lutym 1943 roku został przymusowo skierowany do Centralnego Urzędu Techniki w Krakowie, gdzie pracował do 1944 roku. Następnie był zatrudniony w firmach budowlanych w Rabce i Chabówce.
Po zakończeniu wojny powrócił do Warszawy, gdzie kontynuował studia i pracował w Biurze Odbudowy Stolicy. W 1946 roku uzyskał dyplom Politechniki Warszawskiej i został zatrudniony w Zakładzie Historii Architektury. Dalej pracował w Głównym Urzędzie Planowania Przestrzennego, Warszawskiej Regionalnej Dyrekcji Planowania Przestrzennego (1948–1949) oraz w biurach projektowych Ministerstwa Budownictwa aż do 1965 roku, a także w Instytucie Urbanistyki i Architektury oraz w Komitecie ds. Urbanistyki i Architektury. W 1957–1958 pracował w Zakładzie Teorii Architektury PAN, a od 1961 roku był członkiem Komisji doradczej ds. architektury MSZ.
Jako wykładowca akademicki wykładał na Szkole Inżynierskiej w Szczecinie (1950–1952) oraz na Politechnice Warszawskiej, gdzie w 1956 roku objął stanowisko docenta. Był stypendystą Fundacji Forda; dzięki temu w latach 1962–1963 odbył roczny staż na politechnice w Zurychu. W 1963 roku został Sekretarzem Naukowym Komitetu Architektury i Urbanistyki PAN. Od 1971 roku pełnił funkcję zastępcy dyrektora ds. naukowych Instytutu Projektowania Architektonicznego Politechniki Warszawskiej. Napisał także skrypty i publikacje, m.in. Uwagi o metodzie w nauczaniu projektowania architektonicznego (1965).
Od 1947 roku był członkiem SARP, brał udział w kongresach UIA w Moskwie, Hawanie, Paryżu i Pradze. Jako rysownik publikował w 40. i 50. latach w Architekturze, Przeglądzie Kulturalnym, Przeglądzie Budowlanym, Skarpy Warszawskiej i Stolicy; brał udział w dorocznych wystawach SARP, gdzie w 1952 roku zdobył III nagrodę. Zajmował się także aranżacją wnętrz i projektowaniem mebli.
W 1944 roku zawarł związek małżeński z Wiesławą z Mokrzyńskich (zm. 2000). Zmarł 24 czerwca 1973 roku i został pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kw. 197, rząd 2, grób 7).