Marian Rapacki
Biografia
Marian Rapacki był polskim działaczem spółdzielczym i niepodległościowym, teoretykiem ruchu spółdzielczego oraz prezesem Związku Spółdzielni Spożywców RP „Społem”.
Urodził się 7 lutego 1884 r. w Rożdżałach jako syn Bronisława, administratora dóbr rolnych, i Jadwigi z Chełmickich. Od 1893 uczył się w Warszawie, gdzie w 1902 uzyskał srebrny medal i tytuł kandydata nauk komercyjnych w szkole handlowej E. A. Rontalera. W 1903 wyjechał na studia do Akademii Handlowej w Lipsku, gdzie został przewodniczącym Bratniej Pomocy studentów – Polaków. W Lipsku zaliczył dwa semestry i w 1904 udał się do Londynu, gdzie pracował w Towarzystwie Anglo-Syberyjskim dla Eksploatacji Złota, a równocześnie studiował w Pitman’s Metropolitan School. W 1905 z Londynu pojechał do Gdańska na praktykę w firmie zbożowo‑komisowej. W styczniu 1906 zaczął pracę jako urzędnik w Towarzystwie Pożyczkowo‑Oszczędnościowym w Piotrkowie. W kwietniu przeniósł się do Warszawy, gdzie podjął pracę w Warszawskim Syndykacie Rolniczym. Rozwinął wówczas działalność polityczną.
Od 1906 r. związany z ruchami spółdzielczymi – najpierw oszczędnościowo‑pożyczkowymi, potem rolniczymi. Działał w Związku Młodzieży Polskiej „Zet”, a następnie Narodowego Związku Robotniczego. W okresie międzywojennym był m.in. prezesem zarządu Związku Spółdzielni Spożywców RP „Społem” (od 1923) i wykładał w Wyższej Szkole Handlowej. W 1920 r. objął redakcję tygodnika „Społem”.
Pod koniec życia zbliżył się w poglądach do lewicy społecznej. Zginął w czasie powstania warszawskiego. Pochowany na Powązkach (kwatera 150-3-28). Został odznaczony Krzyżem Walecznych.
Żonaty od 1 lutego 1909 z Marią z Dobrzańskich, miał dwóch synów – Adama Rapackiego, ministra spraw zagranicznych 1956–1968, i Tadeusza.
3 grudnia 1974 odbyło się sympozjum naukowe ku czci jego zasług w Szkole Głównej Planowania i Statystyki. Organizatorem byli prof. Wiesław Sadowski i Tadeusz Janczyk.