Jerachmiel Widawski
Biografia
Jerachmiel Widawski urodził się w Sieradzu w maju 1913 roku, był synem Joszui i Chai Widawskich, a jego ojciec pracował w branży alkoholowej.
Podczas II wojny światowej był jednym z siedmiu znanych uciekinierów z obozu zagłady w Chełmnie nad Nerem. Rodzina i narzeczona zostali zamordowani w Chełmnie.
Niedługo po tym, prawdopodobnie podczas likwidacji getta w Sieradzu w sierpniu 1942 roku, trafił do obozu; w tym czasie do obozu trafił także Icchak Justman. Widawski i Justman spędzili w obozie najprawdopodobniej tydzień, pracując jako grabarze w Waldkommando na terenach lasu rzuchowskiego. Decyzję o ucieczce podjęli podczas powrotu z lasu i tej samej nocy uciekli.
4 dni później przedostali się do Piotrkowa Trybunalskiego, gdzie spędzili kilka dni, początkowo w domu rabina Moszego Chaima Laua. Tam Lau spisał relację Widawskiego, a także w jego domu wysłuchali jej działacze piotrkowskiej społeczności żydowskiej.
Według relacji syna rabina Laua, Widawski i Justman otrzymali mundury polskich kolejarzy, a następnie, około 13 lub 14 września, opuścili miasto. Widawski został po drodze zatrzymany przez Niemców i umieszczony w transporcie do Auschwitz-Birkenau, z którego jednak wyskoczył. Miał spędzić trzy dni leżąc na torach, ale uratowali go partyzanci i przedostał się do Żyliny na Słowacji, gdzie ukrył się w bunkrze Meira Grünfelda. W Żylinie doczekał zajęcia miasta przez Armię Czerwoną, 30 kwietnia 1945 roku.
W 1947 roku zamieszkał w Berlinie, a w 1948 roku poślubił Malkę Tauber z Oświęcimia. Para miała cztery dzieci. Prowadził w Berlinie gorzelnię i fabrykę pończoch, które sprzedał w 1953 roku i wraz z rodziną przeniósł się do Antwerpii. W Antwerpii zajmował się diamentami i przemysłem, był człowiekiem zamożnym. W 1955 roku ponownie spotkał Icchaka Justmana. W latach 50. i 60. XX wieku angażował się w sprowadzanie do Belgii żydowskich dzieci, które przeżyły Zagładę żydowską w polskich rodzinach.
Zmarł w kwietniu 1986 roku na zawał serca.