Jan Dymitr Solikowski

Urodzony najprawdopodobniej w roku 1539 w Sieradzu, z rodziny protestanckiej. Był synem dziedzicznego burmistrza sieradzkiego Jana Solikowskiego i Zuzanny Fischer. W latach 1556–1559 studiował na Akademii Krakowskiej, a następnie od 18 lipca 1559 do kwietnia 1560 w Wittenbergie u Filipa Melanchtona. Po powrocie do Polski przebywał na dworze Jana Krzysztoporskiego. W 1560 (lub 1562) zatrudniony w kancelarii prymasa Jakuba Uchańskiego. W 1561 otrzymał bakalauerat, a w 1562 magisterium nauk wyzwolonych i filozofii. W 1562 przyjął święcenia kapłańskie. W 1564 mianowany sekretarzem królewskim Zygmunta II Augusta.

Pod kierunkiem kanclerza Wielkiego Koronnego Walentego Dembińskiego wziął udział w licznych misjach i poselstwach dyplomatycznych. Brał udział w sejmie lubelskim w 1569. Wraz z biskupem koadiutorem warmińskim Marcinem Kromerem reprezentował interesy Rzeczypospolitej podczas zawierania pokoju w Szczecinie w 1570. W epoce walki o Dominium Maris Baltici był jednym z najwybitniejszych znawców spraw morskich.

28 marca 1583 mianowany arcybiskupem lwowskim. Członek konfederacji rzeszowskiej 1587 roku. W 1589 roku był sygnatariuszem ratyfikacji traktatu bytomsko-będzińskiego na sejmie pacyfikacyjnym. Konsekrował kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Jazłowcu. W 1593 zwołał do Lwowa synod archidiecezjalny, który zajął się wprowadzaniem postanowień Soboru Trydenckiego. Brał udział w przygotowaniu zawarcia unii brzeskiej. Przewodniczył obradom synodu w Brześciu Litewskim, na którym formalnie przeprowadzono unię z Kościołem prawosławnym. Zyskał bardzo przychylną opinię współczesnych: był to mąż kochany od królów, czczony od współziomków, wielbiony od uczonych, od młodych lat aż do starości pracą dla religii i ojczyzny zajęty.

Zmarł 27 czerwca 1603 w Lwowie.