Andrzej Zwoliński

Andrzej Zwoliński urodził się w Sieradzu ok. 1736 roku i zmarł w tym mieście 16 grudnia 1814 roku. Był działaczem mieszczańskim okresu Sejmu Wielkiego, kupcem i mistrzem piwowarskim, który zbił znaczny majątek i stał się najbogatszym mieszkańcem Sieradza.

Ok. 1787 r. król Stanisław August nadał mu honorowy tytuł sekretarza Jego Królewskiej Mości. W 1789 r. jako wójt miejski brał udział w Czarnej Procesji w Warszawie, składając podpis pod Aktem Zjednoczenia Miast; wówczas pozostawał w kontakcie z Hugonem Kołłątajem i ściśle współpracował w reformie miejskiej z synem Adamem.

W 1790 r. został nobilitowany przez Sejm Wielki; rekomendującym był kasztelan buski Teofil Załuski. W 1791 r., na mocy decyzji Komisji Policji Obojga Narodów, wybrano go na rewizora mającego dokonać podziału Sieradza na cyrkuły i dozory. W 1812 r. objął funkcję asesora zgromadzenia gminnego powiatów sieradzkiego i szadkowskiego, które zgłosiło akces do Konfederacji Generalnej Królestwa Polskiego.

W małżeństwie z Marianną Cytacką (ok. 1739–1827) miał syna Adama i córkę Salomeę, żonę Kajetana Dominika Kalinowskiego. Jego prawnukiem był Ludwik Brzozowski (syn Fryderyki Augusty z Kalinowskich) oraz Michał Antoni Zwoliński, a wnukiem tego ostatniego Marian Kenig.

Zwoliński zmarł w 1814 r. w domu przy Rynku sieradzkim nr 15 i został pochowany w Sieradzu. Wdowa po Zwolińskim mieszkała później wraz z córką w majątku Opacz Wielka pod Warszawą, gdzie też zmarła; pochowano ją na Powązkach, obok grobu matki zięcia Kalinowskiego. Później spoczął tam również on sam i jego żona.