Albert Rosental
Biografia
Albert Rosental, ur. 26 grudnia 1857 w Sieradzu w zasymilowanej rodzinie żydowskiej, był polskim lekarzem psychiatrą.
Uczył się w gimnazjum w Kaliszu, a od 1874 studiował medycynę na Cesarskim Uniwersytecie Warszawskim. Na IV kursie medycyny został wyróżniony złotym medalem za rozprawę Paralysis progressiva. Krytyczny rozbiór psychicznych i nerwowych zaburzeń przy początkowym rozwoju porażenia postępującego. 8 grudnia 1879 otrzymał dyplom lekarza.
Dzięki rocznemu stypendium uzupełniał studia w Berlinie u Carla Westphala i w Warszawie w laboratorium Włodzimierza Brodowskiego oraz w szpitalu św. Jana Bożego u Romualda Pląskowskiego (od lutego 1881 jako lekarz miejscowy, od lipca 1882 zatrudniony na stanowisku asystenta). W 1882 roku przedstawił dysertację doktorską. W 1883 odbył podróż po europejskich klinikach psychiatrycznych, zwiedzając kliniki w Wiedniu, Monachium, Bazylei, Achern, Heidelbergu, Bonn i Paryżu.
Od września 1905 starszy asystent, od 1915 lekarz naczelny. Członek zarządu Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego od I zjazdu w 1920. Przy ul. Orlej 15 prowadził prywatny Gabinet leczenia elektrycznością.
Zmarł 1 maja 1921, pochowany na cmentarzu żydowskim przy ulicy Okopowej (kwatera 20, rząd 10). Wspomnienie pośmiertne napisał Stanisław Orłowski.
Brat Izydor Rosental był prokurentem w stołecznym banku, siostra Eugenia Perlowa wyszła za kupca. Z żoną Anielą z domu London miał syna Stefana (1886–1917), lekarza neurologa i psychiatry. Drugi syn Tadeusz (1888–po 1938) był przemysłowcem, prezesem zarządu Sieradzkich Zakładów Spirytusowych.