Adam Zwoliński
Biografia
Adam Zwoliński urodził się ok. 1762 roku w Sieradzu w zamożnej rodzinie mieszczańskiej, był synem Andrzeja i Marianny z Cytackich, szwagra Kajetana Dominika Kalinowskiego.
Wraz z ojcem był jednym z najbogatszych obywateli Sieradza w końcu XVIII wieku. Edukację prawniczą odbył w Warszawie i, wspierając swojego ojca na polu lokalnej działalności politycznej, pełnił funkcję landwójt i wójta sieradzkiego; w 1791 r. został sędzią, a zaraz potem prezesem wydziału sieradzkiego w Sądzie Apelacyjnym dla 16 miast wolnych, powstałym na mocy ustawodawstwa Sejmu Wielkiego.
W tym samym roku, w odpowiedzi na uniwersał H. Kołłątaja z 16 sierpnia, wybrano go na specjalnego plenipotenta (jednego z dwóch) dla zebrania i złożenia wszystkich przywilejów miasta Sieradza w Sądzie Asesorskim Koronnym w Warszawie. Na stanowisku prezesa wydziału sieradzkiego pozostawał do momentu przejęcia władzy w Rzeczypospolitej przez konfederację targowicką w 1792 r. Połączeniu Sieradza do Prus Zwoliński przyjął (tak jak wielu Polaków w tym czasie) urząd w administracji powiatowej.
W 1807 r. prosił Komisję Rządzącą o stanowisko sędziego dominialnego dóbr narodowych w powiecie sieradzkim lub intendent a miejskiego. Nie otrzymując żadnego z tych stanowisk, przeprowadził się na stałe do Warszawy, gdzie został rejentem (notariuszem) przy Trybunale Cywilnym I-szej Instancji województwa mazowieckiego.
W wyniku nobilitacji w 1790 r. wszedł do stanu rycerskiego.
W małżeństwie ze szlachcianką Dorotą (Dorottą) Karpińską herbu Korab miał dwóch synów: Alojzego, właściciela kamienicy w Warszawie, oraz Józefa (1795-1847), niedoszłego lekarza, urzędnika skarbowego w Warszawie, ojca Michała Antoniego Zwolińskiego i pradziadka Mariana Keniga.
Zwoliński zmarł w 1846 r., a pochowany został na cmentarzu Powązkowskim (grób niezachowany, pogrzeb zorganizowany przez jego siostrę, Salomeę ze Zwolińskich Kalinowską).